![]() |
| Fot. IR |
Muzyka współczesna to dla mnie wciąż terra incognita. Coś tam słyszałam, coś mi się podobało, coś innego mniej. O Krauzem oczywiście słyszałam, ale niewiele, postanowiłam więc podejść do koncertu z otwartą głową. Na początek pieśń do wiersza Zagajewskiego Spróbuj opisać okaleczony świat, potem II Koncert fortepianowy z 1996 roku. Słuchałam z uwagą i w tę moją otwartą głowę wpadło naraz tyle dźwięków, dysonansów, kontrastów dynamicznych i melodycznych, a przede wszystkim ogromne natężeni emocji, że z trudem to przetrzymałam. Podziwiam, ale godzinne blisko słuchanie tej muzyki nieco mnie zmasakrowało, a na pewno wstrząsnęło emocjonalnie.
Za to IV Symfonia G-dur Gustava Mahlera to prawie plaster na rany. Lekka jak piórko, w klimatach prawie straussowskich z początku, później nieco mrocznieje, ale wciąż sprawia radość. A melodię pieśni wykonanej przez sopran w części czwartej - mimo lekkiej makabry jej tekstu - można nucić jeszcze długo po wyjściu z sali koncertowej.
Z tym repertuarem przyjechała do Warszawy Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Śląskiej prowadzona przez Yaroslava Shemeta, dyrygenta, o którym słyszałam już legendy. I nie były to głosy przesadzone. Z zachwytem obserwowałam, jak prowadzi orkiestrę, pociągając dłońmi niewidzialne sznurki. Wszystko działało idealnie, barwa poszczególnych instrumentów, dynamika - a zwłaszcza zupełnie niewiarygodne pianissima, wydobywanie z muzyki jej kolejnych warstw... Zupełnie nie dziwi długie standing ovation po tym wykonaniu.
Znam grupę fanów, która podróżuje za Shemetem i jego kolejnymi koncertami, zwłaszcza symfonii Mahlera, od którego jest uznanym specjalistą, i po tym koncercie zastanawiam się poważnie, czy do niej nie dołączyć. Nadzwyczajny wieczór i nadzwyczajne przeżycie!

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz