czwartek, 19 listopada 2026

Eufonie - Krauze - Mahler - Shemet

Fot. IR
Jeden z pierwszych koncertów tegorocznego festiwalu Eufonie odbył się wczoraj, 18 listopada w warszawskiej Filharmonii Narodowej. Program wyglądał ciekawie: w pierwszej części dwie kompozycje Zygmunta Krauzego (w tym jedno prawykonanie), w drugiej IV Symfonia Gustava Mahlera.

Muzyka współczesna to dla mnie wciąż terra incognita. Coś tam słyszałam, coś mi się podobało, coś innego mniej. O Krauzem oczywiście słyszałam, ale niewiele, postanowiłam więc podejść do koncertu z otwartą głową. Na początek pieśń do wiersza Zagajewskiego Spróbuj opisać okaleczony świat, potem II Koncert fortepianowy z 1996 roku. Słuchałam z uwagą i w tę moją otwartą głowę wpadło naraz tyle dźwięków, dysonansów, kontrastów dynamicznych i melodycznych, a przede wszystkim ogromne natężeni emocji, że z trudem to przetrzymałam. Podziwiam, ale godzinne blisko słuchanie tej muzyki nieco mnie zmasakrowało, a na pewno wstrząsnęło emocjonalnie. 

Za to IV Symfonia G-dur Gustava Mahlera to prawie plaster na rany. Lekka jak piórko, w klimatach prawie straussowskich z początku, później nieco mrocznieje, ale wciąż sprawia radość. A melodię pieśni wykonanej przez sopran w części czwartej - mimo lekkiej makabry jej tekstu - można nucić jeszcze długo po wyjściu z sali koncertowej. 

Z tym repertuarem przyjechała do Warszawy Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Śląskiej prowadzona przez Yaroslava Shemeta, dyrygenta, o którym słyszałam już legendy. I nie były to głosy przesadzone. Z zachwytem obserwowałam, jak prowadzi orkiestrę, pociągając dłońmi niewidzialne sznurki. Wszystko działało idealnie, barwa poszczególnych instrumentów, dynamika - a zwłaszcza zupełnie niewiarygodne pianissima, wydobywanie z muzyki jej kolejnych warstw... Zupełnie nie dziwi długie standing ovation po tym wykonaniu. 

Znam grupę fanów, która podróżuje za Shemetem i jego kolejnymi koncertami, zwłaszcza symfonii Mahlera, od którego jest uznanym specjalistą, i po tym koncercie zastanawiam się poważnie, czy do niej nie dołączyć. Nadzwyczajny wieczór i nadzwyczajne przeżycie!

wtorek, 17 listopada 2026

Ulisses powraca

Twórcy spektaklu podczas konferencji; fot. IR
Konferencja prasowa, która odbyła się dziś w Starej Oranżerii w Łazienkach poświęcona była najnowszej premierze Polskiej Opery Królewskiej, czyli dziełu Claudia Monteverdiego Il ritorno d'Ulisse in patria. Spektakl w reżyserii Roberta Bondara, pod muzycznym kierownictwem Krzysztofa Garstki, zostanie pokazany po raz pierwszy 20 listopada i zagrany jeszcze raz 21. Pokazano nam niewielki fragment drugiego aktu, o koncepcji reżyserskiej i scenograficznej krótko opowiedzieli reżyser, Diana Marszałek (scenografia i kostiumy) oraz Jagoda Chałacińska (projekcje), o trudnościach w muzycznej interpretacji partytury zaś - Krzysztof Garstka. Jak zapowiedziała dyrektorka POK Magdalena Kaczorowska, spektakl dopełni trójcę oper Monteverdiego w repertuarze Opery Królewskiej, czyli L'Orfeo, L'Incoronazione di Poppea i właśnie Il ritorno d'Ulisse. A cała trójca będzie przypomniana podczas przyszłorocznego Festiwalu POK.

O operze napiszę szczegółowo po obejrzeniu spektaklu 21 listopada. Tu zaznaczę tylko, że pokazany fragment zapowiada inscenizację bardzo klimatyczną,
przeniesioną poza epokę i starożytną, i barokową, w świat, w którym ujęte przez genialną muzykę mistrza ponadczasowe i głębokie emocje mogą dotknąć nas dzisiaj. Ogromnie jestem ciekawa tego spektaklu!

czwartek, 12 listopada 2026

Jesienny maraton czas zacząć

Ilustracja do poematu Miltona
autorstwa Williama Blake'a; 
fot. domena publiczna
Po przydługim oczekiwaniu, najbliższe tygodnie zapowiadają się intensywnie. Na pierwszy ogień, oczywiście, oratorium Haendla z 1740 roku L'Allegro, il Penseroso e il Moderato, HWV 55, oparte na dwóch poematach Miltona (L'Allegro i Il Pensieroso) z dodanym dla równowagi tekstem dotyczącym trzeciego bohatera tego oratorium autorstwa Charlesa Jennensa (Il Moderato). Mamy więc Wesołego, Zadumanego i Umiarkowanego.

Sądząc z tytułu i z opisów, oratorium będzie metaforyczne, bez operowej fabuły, ale w niczym nie przeszkadza to w rozkoszowaniu się muzyką mojego ukochanego mistrza. A podobno jest piękna! 

Oratorium zabrzmi w warszawskiej Filharmonii Narodowej 13 i 14 listopada, zagra Orkiestra i Chór FN pod batutą Nicholasa McGegana, a partie solowe wykonają Robin Johannsen, Fflur Wyn, Robin Tschlitser oraz Matthew Brook. McGegan jest specjalistą od Haendla. 

Solistów nie znam, orkiestra gra na współczesnych instrumentach, więc przyzwyczajenie do barokowego brzmienia pewnie będzie trochę uwierało, a i klimatu będzie mniej, ale liczę na udany wieczór!


poniedziałek, 27 lipca 2026

Bach Festiwal Świdnica 2026

Jeden z najciekawszych i najbardziej klimatycznych festiwali w Polsce, czyli Bach Festiwal Świdnica, ma niestety formułę niesprzyjającą przyjezdnym. Trwa ponad dwa tygodnie (18 lipca-2 sierpnia plus weekend 21.08-23.08) i najlepiej byłoby ten czas poświęcić wyłącznie muzyce. Wydarzeń mnóstwo i z doświadczenia wiem, że choć nie wszystkie są najwyższej próby, to jednak wszystkie śniadania na trawie, matinee, nabożeństwa kantatowe i koncerty w dziesiątkach miejsc rozrzuconych po całym Dolnym Śląsku tworzą niepowtarzalną atmosferę i wprowadzają w swoisty muzyczny rytm.

Dawnych wspomnień czar, czyli L'Arpeggiata w Świdnicy w 2021; fot. IR

W tym roku nie zabrakło sławnych gości, przede wszystkim Philippe'a Jarouskiego (22 lipca) i Julii Lezhnevej (25 lipca), ale także Graindelavoix, którzy wystąpią w Strzegomiu 23 sierpnia, a którzy już kilkakrotnie urzekali swoją magią w innych miejscach w Polsce. Z wydarzeń trzeba też wymienić wykonanie Wielkiej Mszy h-moll Bacha w Jedlinie Zdroju 31 lipca, a więc w najbliższy piątek, w interpretacji Capelli Cracoviensis pod swoim szefem Janem Tomaszem Adamusem.

No i oczywiście wielu innych wykonawców, np. Poeme Harmonique (18 i 19 lipca), a wszystko w niesamowitych wnętrzach, przede wszystkim w świdnickiej Świątyni Pokoju, którą trudno porównać z czymkolwiek. Szczęściarze mają wrażeń na długie tygodnie, pozostali zazdroszczą i marzą, że może w kolejnym roku się uda?

poniedziałek, 6 lipca 2026

Centralny Plac Muzyki cd.

Za nami koncert finałowy 5 lipca z Mozartowską Galą przygotowaną przez Warszawską Operę Kameralną na 35-lecie Festiwalu Mozartowskiego. Rocznica zacna, a obchody udało się uczcić zaproszeniem gwiazdy pierwszej wielkości, czyli Joyce do Donato. Donato śpiewa Mozarta równie dobrze, jak wszystko inne, choć wzmocniony mikrofonem wokal nie oddaje w najmniejszym stopniu jej prawdziwego mistrzostwa. Była jednak odporna na chłód i wykazała poczucie humoru, co należy zapisać na wielki plus. Orkiestra MACV pod dyrekcją Benjamina Bayla grała świetnie i potwierdziła swoja klasę.

Joyce di Donato na scenie Centralnego Placu Muzyki; fot. IR

W międzyczasie uczestniczyłam 1.07 w półscenicznym spektaklu Czarodziejskiego fletu Mozarta przygotowanym przez Polską Operę Królewską - całkiem przyzwoitym, choć w drugiej części zaatakowanym przez spektakularną ulewę. No i w przepięknym występie 2.07 fantastycznej Kate Liu, która zagrała Koncert fortepianowy f-moll Fryderyka Chopina. Interpretacja jak zwykle subtelna i oryginalna. Wielkie uznanie dla dyrygującego Orkiestrą Filharmonii Narodowej jej szefa, czyli Krzysztofa Urbańskiego, który z niezwykłą uwagą prowadził orkiestrę i pozwalał pianistce realizować jej wizję tego utworu. W drugiej części tego koncertu usłyszeliśmy IX Symfonię "Z Nowego Świata" Dvoraka i był to właściwy wybór repertuaru, bo patetyczne westernowe dźwięki zagłuszały nawet słyszalne od czasu do czasu karetki i ryczących motocyklistów.


wtorek, 30 czerwca 2026

Lang Lang gra Beethovena

Sezon festiwalowy w Warszawie trwa - Polska Opera Królewska ma swój letni festiwal, Warszawska Opera Kameralna Festiwal Mozartowski, a obie spotykają się nieoczekiwanie na nowym festiwalu Centralny Plac Muzyki. Ma placu przed Pałacem Kultury zbudowano scenę, ustawiono ogromne telebimy, widownię z krzesełkami (potwornie niewygodnymi nota bene), wokół miejsca stojące i barierki i program bardzo ciekawy, wart nawet tego, żeby w zbyt ciepły czerwcowy wieczór wyruszyć na te event.

Gwiazdą wczorajszego koncertu był niesamowity chiński pianista Lang Lang, występujący w Polsce po wielu latach nieobecności. Otwierający koncert wspominał wykonane przez niego w filharmonii oba koncerty fortepianowe Chopina, ja natomiast przypomniałam sobie, jak w lutym 2016 roku grał w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu z Symfonikami Waszyngtońskimi Koncert fortepianowy a-moll Griega - było to dla mnie przeżycie nie lada, pisałam o nim zresztą na tym blogu. 

Fot. IR

Tym razem zagrała Orkiestra Polskiego Radia pod kierunkiem Bassema Akiki, grając w pierwszej części uwerturę do Koriolana Beethovena i dialogującą z muzyką mistrza Con brio Jorga Widmanna (kompozycja z 2008 roku). A po krótkiej przerwie już Lang Lang i V Koncert fortepianowy Es-dur "Cesarski". Przy całym wzięciu pod uwagę nagłośnienia i być może niezbyt fortunnego wzmocnienia fortepianu, a zwłaszcza jego basów (patrz relacja Doroty Szwarcman na jej blogu w Polityce), brawura wykonawcza, swoboda, oryginalność interpretacji, a zwłaszcza niesamowite piana i pianissima Lang Langa były łatwo rozpoznawalne. Po 10 latach od wrocławskiego koncertu interpretacja nie wydawała mi się aż tak kontr-tradycyjna jak ówczesna, ale z pewnością wywiera własne piętno na wszystkim, czego tknie. Na bis dostaliśmy Mazurek D-dur Chopina (miodzio!) i Clair de lune Debyssy'ego w tak subtelnej interpretacji, jakiej nigdy jeszcze nie słyszałam. Przy tym ostatnim utworze błogosławiłam wzmocnienie fortepianu, a przeklinałam ryczących na warszawskich ulicach motocyklistów. 

A w środę Czarodziejski flet i Polska Opera Królewska!

środa, 6 maja 2026

"The Fairy Queen" zaskakująco świeże

Plany przenikają się i nakładają na siebie; 
fot. Karolina Jóźwiak
Tak jak zapowiadałam, oglądałam pierwszą premierę maski Henry'ego Purcella The Fairy Queen w Polskiej Operze Królewskiej. Spektakl okazał się bardzo ciekawie zainscenizowany, a zarówno reżyseria Kamili Siwińskiej, jak i kostiumy Doroty Kołodyńskiej były znakomicie wymyślone. Mimo pozornie komediowej fabuły spektakl poruszał całkiem poważne i bardzo współczesne problemy, takie jak
toksyczne związki czy manipulacje uczuciowe. Wykorzystano wszystkie możliwe środki wyrazu, a więc zarówno muzykę, śpiew, grę aktorską, jak i projekcje filmowe. Dokonano tego jednak z wyjątkową precyzją, tak że nakładające się na siebie obrazy i wątki przeplatają się i uzupełniają harmonijnie.

Nie zawodzą też wykonawcy, przede wszystkim Capella Regia Polona prowadzona przez Krzysztofa Garstkę. W scenach aktorskich grają młodzi wykonawcy, w projekcjach otrzymujemy kolejną warstwę teatralną m.in. z Tytanią w interpretacji Ewy Błaszczyk. A chór i grono solistów spisują się znakomicie!

Żałuję, że nie widziałam drugiej obsady, choć o pierwszej mogę się wyrazić tylko w superlatywach, co też czynię w mojej dość obszernej relacji na dolcetormento.pl. Zapraszam do lektury i mam nadzieję, że w następnym sezonie spektakl pojawi się znowu. Gorąco polecam!