Nadchodzi wrzesień

Giovanni Antonini, dyrektor artystyczny Wratislavii Cantans
Fot. Wikipedia [public domain]

Zbliża się koniec kanikuły, a wraz z nim, długo wyczekiwany wrzesień. W Warszawie już 4 rusza Festiwal Oper Barokowych, a we Wrocławiu od 6 – Wratislavia Cantans!
Dużo radości, ale też rozterki: Alexander's Feast Heandla we Wrocławiu czy premiera Orlanda w Łazienkach? Koncertowa wersja Zamorskich zalotów Rameau w Studiu Lutosławskiego czy Corelli/Vivaldi/Veracini w nowych salach koncertowych Narodowego Forum Muzyki? Akustyka nowej siedziby NFM warta wypróbowania, ale spektakle w Łazienkach są takie klimatyczne...
Dolce tormento dostaje prawdziwie słodkich dreszczy na myśl o wszystkich nadzwyczaj smakowitych koncertach, na które wtargnie. Będzie je oczywiście pracowicie relacjonować.
Wszystkim wahającym się polecam kalendarium i zestawione w nim ciekawe koncerty.
Tylko wybierać!

"Siroe" J.A. Hassego w Krakowie!

Max Emanuel Cencic, fot.Anna Hoffmann

Najpierw chwila smutku (listopadowy występ w Krakowie zniknął ze strony Maxa Emanuela
Cencica), a potem... wielka radość!
Yes, yes, yes! 13 października w Teatrze Słowackiego w Krakowie Siroe J.A. Hassego! Nie wiem, kto jeszcze z pierwszej obsady przyjedzie. Strona Opera Rara milczy. Lezhnieva? Fagioli? Mary-Ellen Nesi?
Na razie nic więcej nie wiadomo, więc czekamy i trzymamy kciuki!
A na zachętę, filmik reklamujący Siroe i nasze ulubione zdjęcie Maxa w boskiej marynarce!

"Tańczący z Bachem" - wrażenia

Fot. Ram Media

Widzowie, którzy 9 sierpnia zawędrowali na kolejny koncert Wędrującego Festiwalu „Kolory Polski” do kościoła Matki Boskiej Bolesnej w Nieborowie, mogli poczuć się nieco zdziwieni.  „Dancing with BACH”? Tańce w kościele? Koncert, co zapowiadał już jego tytuł, zderzał muzykę dawną ze współczesnym, improwizowanym tańcem. Ten odważny eksperyment okazał się nadzwyczaj udany.

Więcej w relacji z koncertu.

„Tańczący z Bachem” w Nieborowie

Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Nieborowie;
fot. Wikipedia [public domain]

9 sierpnia organizatorzy Wędrującego Festiwalu „Kolory Polski” zapraszają do Nieborowa na niezwykły koncert – „Dancing with BACH”. A koncert, podobnie jak jego tytuł, ma zderzyć muzykę dawną ze współczesnym, improwizowanym tańcem.

Usłyszymy dwie suity Jana Sebastiana Bacha na wiolonczelę nr 1 G-dur BWV 1007 i na klawesyn nr 4 Es-dur BWV 815, dwie sonaty Georga Friedricha Haendla Trio sonatę na dwoje skrzypiec i basso continuo op. 5 nr 3 e-moll i op. 5 nr 6 F-dur, a także sonatę wiolonczelową nr 6 B-dur Antonia Vivaldiego.

Ten bardzo spójny i bardzo barokowy program zostanie wykonany - według zapowiedzi - w stylistyce wykonawstwa historycznego, a zatańczą go artyści z Pracowni Fizycznej przy Akademii Muzycznej w Łodzi.

A jak wypadnie to zderzenie? Przekonajcie się sami, albo... przeczytajcie na dolce-tormento! 

Stabat Mater w Krakowie

Proj. plakatu Piotr Kunce; fot. Ram Media

Dziś w krakowskim kościele misjonarzy misterium sceniczne Krakowskiej Opery Kameralnej, czyli Stabat Mater dwóch znakomitych kompozytorów XVIII-wieku: Antonia Vivaldiego i Giovanniego Battisty Pergolesiego. Widowisko miało swoją premierę w 2005 roku i od tego czasu "wędruje", wystawiane najczęściej w kościołach Małopolski.
Niewielka grupa artystów (troje solistów i sześcioosobowy zespół smyczków) mierzy się z dziełami o nieprawdopodobnej sile ekspresji. Oba od lat przyciągają najwybitniejszych artystów - muzyków i śpiewaków, pozostając niezmiennie wizytówką religijnej muzyki baroku. Znany dyrygent Diego Fasolis, zapytany niedawno, dlaczego znów nagrywa Stabar Mater Pergolesiego (wersja z Philippem Jaroussky'm i Julią Lezhniewą), skoro to taki "ograny" temat, odpowiedział, że znajduje w tej niezwykłej muzyce tyle piękna i wyzwań, iż ma potrzebę mierzenia się z nią bez końca.
Tym razem nie tylko można posłuchać muzyki, ale również obejrzeć zaaranżowane na jej postawie widowisko. Ruch sceniczny, kostiumy i przede wszystkim klimat skupienia panujący w sakralnym wnętrzu na pewno sprzyjają szukającym wzruszeń widzom i słuchaczom.
O reżyserze widowiska przygotowanego przez KOK, Wacławie Jankowskim, pisze się, że od lat podejmuje próbę "uteatralnienia" muzyki albo "umuzycznienia" teatru. Z jakim skutkiem? Sprawdźcie sami!

Wratislavia pulcherrima!

Tegoroczna edycja festiwalu Wratislavia Cantans, zbliżająca się wielkimi krokami, to niezwykły i

spektakularny jubileusz. Festiwalowi stuka pięćdziesiątka! To skłania zarówno do refleksji i podsumowań, jak i stwarza świetną okazję do wspomnień. 

W tym kontekście szczególnie interesujący koncert odbędzie się 15 września. Organizatorzy zapraszają nas na prawdziwą podróż w czasie – Wratislavia pulcherrima – powtórzenie programu koncertu z 18 sierpnia 1966 roku, czyli wydarzenia zamykającego pierwszą edycję Wratislavii. Znów usłyszymy Missa Pulcherrima Bartłomieja Pękiela i Vespere Dominicales Marcina Mielczewskiego, dwóch polskich twórców epoki baroku.

A wszak koncert ów odbył się w latach sześćdziesiątych, a więc epoce sprzed rozkwitu zainteresowania muzyką dawną i niebywałego wręcz rozwoju wykonawstwa historycznego, z którym mamy dziś do czynienia. Muzycy nie dysponowali wówczas dzisiejszą widzą o barokowym śpiewie i sposobie grania, a nawet częścią instrumentów, dziś z takim pietyzmem odtwarzanych według dawnych wzorów.

Przywołanie po pięćdziesięciu latach repertuaru, którym zachwyciła się pół wieku temu wrocławska publiczność, to zabieg odważny. Jak te propozycje wytrzymały próbę czasu? Jak wobec rozwoju zarówno poszukiwań archiwalnych, jak i wykonawstwa historycznego, zabrzmi dziś muzyka barokowa? Na to pytanie już wkrótce będzie mogła sobie odpowiedzieć festiwalowa publiczność. 

Wratislavia pulcherrima!

Bachowski wieczór w Studiu Lutosławskiego

Mimo zapierającego dech upału i zbierających się gdzieniegdzie burzowych chmur, do Studia Polskiego Radia przyjechało wielu miłośników Bachowskiej polifonii. Cały miniony tydzień Międzynarodowa Letnia Akademia Muzyki Dawnej organizowana przez Uniwersytet Muzyczny, Zamek Królewski, muzeum w Wilanowie i Program 2 PR proponowała koncerty, wystawy i wykłady seminaryjne. Koncert 18 lipca zatytułowany "Jan Sebastian Bach. Arie z instrumentami obbligato" stanowił swoiste podsumowanie tegorocznej edycji Akademii i stąd pewnie formuła, w której Orkiestrę XXII MLAMD tworzyli wespół pedagodzy i goście - muzycy z zespołu Il Tempo i młodzi śpiewacy.

Jan Sebastian Bach. Arie z instrumentami obbligato, Studio PR im. W. Lutosławskiego w Warszawie; fot. S. Ramotowska

Przewodnim motywem tegorocznego festiwalu było hasło: Głos i inspiracja głosem w muzyce dawnej. Tak więc, mimo że koncert otwierała i zamykała III Suita orkiestrowa D-dur BWV 1068 wykonana przez cały zespół, pomiędzy jej częściami muzycy w rozmaitych kameralnych składach towarzyszyli śpiewakom - przede wszystkim Janowi Van Elsackerowi, znanemu i utytułowanemu tenorowi, regularnie pracującemu ze znakomitymi zespołami, ale również doświadczonemu pedagogowi muzycznemu. Jego ciepły i niezwykle lekki głos świetnie brzmiał we Frohe Hirten z Oratorium na Boże Narodzenie BWV 248/2 czy w Sanfte soll mein Todeskummer z Oratorium Wielkanocnego BWV 249.
Pozostali wokaliści - Ewelina Siedlecka, Marcin Gadaliński i Maciej Falkiewicz - śpiewali fragmenty znanych i lubianych kantat lipskiego kantora. Zdecydowanie największy aplauz publiczności wywołał Marcin Gadaliński wykonaniem Erbarme dich z Pasji wg św. Mateusza BWV 244 - mocnym i nieco metalicznym altem brawurowo pokonywał trudności partytury.
Tym, co było uderzające dla obserwatora koncertu, była ciepła, niemal rodzinna relacja pomiędzy muzykami różnych pokoleń, doświadczeń i artystycznych umiejętności. Jak zwykle muzyka łączy, a muzyka Bacha... Cóż, sami mogliście zobaczyć i usłyszeć.